Wij zijn allemaal Joods genoeg

“Ik en mijn Joodse vrienden hebben het vaak over imposter syndrome. Elke keer dat we naar een Joods evenement gaan, geven we elkaar eerst een soort pep talk.”

De wereld om ons heen confronteert ons met valse verwachtingen over hoe we eruit horen te zien (geen blond haar!) en hoe we ons horen te gedragen (geen varkensvlees eten! Alle liturgie uit je hoofd kennen!). Maar ook de Joodse wereld draagt bij aan onze vervreemding door onze Joodsheid voortdurend te bevragen, zelfs tot aan de poorten van de synagoge. Wordt ons de deur gewezen? Worden we ervan beschuldigd indringers of infiltranten te zijn? Hebben we wel de juiste ouders of grootouders? Hebben we de documentatie om dat te bewijzen?

Het is alsof Joods zijn binair is. Houd je aan alle wetten van de halacha, of helemaal niet. Heb de juiste Joodse afkomst, of helemaal niet. Vier alle feestdagen, of helemaal niet.

Deze zuiverheidseisen, of ze hardop worden uitgesproken of niet, leiden tot onzekerheid, eenzaamheid en isolement. Ons wordt het gevoel gegeven dat wij indringers zijn in onze eigen tradities. Hier kunnen wij ons niet bij neerleggen. Wij eisen onze Joodsheid op en verwerpen de aanname dat er maar één manier is om Joods te zijn.

Niemand van ons zou zich moeten vrijwaren om Joodsheid te mogen opeisen.

Wij zijn allemaal Joods genoeg. Vaderjoden, seculiere Joden, Joden van kleur, orthodoxe Joden, LHBTQIA+ Joden, Joden die het Jodendom hebben gekozen en alle andere Joden zijn Joden.

Experts en instituties zijn er niet om Joodsheid te bewaken, maar om haar door te geven. Zij moeten geen poortwachters zijn, maar gastheren.

Onze tradities en verbintenissen zijn beweeglijk en warrig. En hoewel het kan lijken alsof de grenzen van wie wel en niet Joods is nauwgezet beveiligd worden, bewijst het feit dat we er tot op de dag van vandaag nog zijn dat er altijd een weg doorheen te vinden is.

“Ik vind het geweldig dat ik uit een lange lijn kom van mensen die gepassioneerd over dingen ruziën.”

inhoudsopgave