Onze ervaring in Nederland is die van een minderheidsgroep binnen een dominante cultuur. Net als andere minderheidsgroepen worden we gediscrimineerd, bespot en versmoord.
Sommigen zeggen dat het allemaal tussen onze oren zit. Anderen beloven ons te beschermen zolang we in de pas lopen. Geen van beide biedt ons werkelijk veiligheid.
Wij zijn niet bijzonder.
Wij zijn niet uniek.
Veel minderheden in Nederland hebben uitsluiting en onderdrukking en zelfs genocide meegemaakt. Veel minderheden is acceptatie door assimilatie beloofd, en vervolgens nooit gegund. Veel minderheden zijn bevraagd op hun loyaliteit, weggezet als onruststokers, oproerkraaiers. Hun ingewikkelde relatie tot Nederland is niet serieus genomen, genegeerd.
Wij weigeren onszelf te laten indammen tot wat acceptabel is. Wij omarmen onze Joodsheid in al haar zichtbare en onzichtbare uitingen. Wij staan pal naast alle andere gemarginaliseerde minderheden in de Nederlandse maatschappij die strijden om in hun volledigheid gezien en geaccepteerd te worden.
“Ik geniet er erg van om een minderheid te zijn. Sterker nog, het geeft me een veel scherpere kijk op de maatschappij.”
